गुपितांचे अपार्टमेंट १

 हरीश :

हायस्कूलचं ग्रॅज्युएशन पूर्ण झाल्यावर माझ्याकडे करण्यासारखं खूप काही होतं. एकतर माझं नाव लिस्ट मध्ये आलं होतं, आणि माझ्या आवडीच्या कॉलेजमध्ये मला प्रवेशही मिळाला होता. पण या सगळ्यात मी ज्या एका गोष्टीसाठी चातकासारखी वाट पाहत होतो, ती म्हणजे—माझं स्वतःचं स्वतंत्र आयुष्य, तेही मुंबईसारख्या महाकाय शहरात, अगदी एकट्याने!

माझ्या आई-बाबांचे मुंबई शहरात एक छोटेसे अपार्टमेंट होते. मुले होण्यापूर्वी आणि ते शहराबाहेर स्थायिक होण्यापूर्वी ते तिथेच राहायचे. इतकी वर्षे त्यांनी ते घर भाड्याने दिले होते, पण आता मी शहरात कॉलेज सुरू करणार असल्यामुळे, मला तिथे अगदी एकट्याने राहायला मिळणार होते. माझ्यासाठी हे एखाद्या स्वप्नपूर्तीपेक्षा कमी नव्हते.

खरं सांगायचं तर, मला कॉलेजच्या हॉस्टेलमध्ये राहायची अजिबात इच्छा नव्हती, जिथे माझे बहुतेक मित्र जात होते. त्यामागे एक साधे पण माझ्यासाठी खूप महत्त्वाचे कारण होते: मी समलिंगी आहे हे मला कोणालाही कळावे असे वाटत नव्हते. निदान आत्ता तरी नाही.

इतर मुलांसोबत (विशेषतः रांगड्या तरुण मुलांसोबत) एकाच खोलीत राहताना हे गुपित लपवून ठेवणे खूप कठीण झाले असते. विचार करा, जर माझा रूममेट एखादा देखणा, पिळदार शरीराचा सिनियर मुलगा निघाला असता तर? जरी ही एक अत्यंत मादक कल्पना वाटत असली, तरी त्याच्याबद्दलची माझी वासना मनातल्या मनात दाबून ठेवणे माझ्यासाठी छळ ठरणार होते. म्हणूनच, मी एकटाच बरी! तसाही मी अंतर्मुख स्वभावाचा होतो. माझा मोकळा वेळ वाचनात किंवा व्हिडिओ गेम्स खेळण्यात जायचा. कदाचित भविष्यात कधीतरी मी स्वतःला जगासमोर उघड करेन. मला खात्री होती की मी कधीतरी आई-बाबांना आणि माझ्या बहिणीला याबद्दल सांगेन, आणि ते मला जज करणार नाहीत. मला फक्त थोडा वेळ हवा होता. आणि कदाचित, एक योग्य धक्का!

पण एक दिवस, कॉलेजचे पहिले सेमिस्टर सुरू होण्याच्या अवघ्या काही आठवड्यांपूर्वी, आई-बाबांनी मला हॉलमध्ये बोलावले आणि बसायला सांगितले.

"हरीश ... आपल्याला काहीतरी बोलायचं आहे," बाबा गंभीर आवाजात म्हणाले.

"देवा! सगळं ठीक आहे ना?" मी एकदम घाबरून विचारलं.

"हो, सगळं ठीक आहे," आईने चेहऱ्यावर खोटं हसू आणत उत्तर दिलं. "फक्त एक बातमी आहे."

"काही वाईट बातमी आहे का?"

"तसं नाही," ती म्हणाली. "ते काजल बद्दल आहे."

आह, हुश्श! माझ्या या थोरल्या बहिणीने आता नवीन काय उपद्वाप केला होता? ती काहीही करू शकत होती, तिच्याबद्दल मला अजिबात आश्चर्य वाटणार नव्हतं.

माझं माझ्या मोठ्या बहिणीशी फारसं पटायचं नाही, कारण आमच्या स्वभावात जमीन-अस्मानाचा फरक होता. ती हायस्कूलमध्ये असताना नेहमीच 'पॉप्युलर गर्ल' असायची (आणि अशा बऱ्याच मुलींसारखी, तिचं आयुष्य हायस्कूलमध्येच अडकून पडलं होतं, ती कधी मोठीच झाली नाही). ती कॉलेजला गेली नाही. त्याऐवजी, ती ऑस्ट्रेलियाला गेली—तिथे एक वर्ष 'गॅप इयर' घालवण्यासाठी. बरं, तिथे गेल्यावर झालं असं की ती गरोदर राहिली. जेव्हा ही बातमी घरात आली, तेव्हा संपूर्ण कुटुंबात फक्त मीच एकटा होतो ज्याला धक्का बसला नव्हता. काजल कडून मला याच अपेक्षा होत्या.

पण तिची बाजू घ्यायची झाली, तर ज्या मुलामुळे ती गरोदर राहिली होती, त्याला नकार देणं कोणत्याही व्यक्तीसाठी अशक्य होतं. मी त्या बाळाच्या बापाचे, म्हणजेच मेहुलचे फोटो पाहिले होते आणि बापरे! तो निव्वळ भयंकर मादक होता. काळे भरगच्छ केस, संपूर्ण अंगावर—अगदी गळ्यापासून हाताच्या बोटांपर्यंत गोंदलेले टॅटू, आणि ग्रीक देवासारखं पिळदार, कमनीय शरीर! तिथे तो  शारीरिक श्रम करणारा मजूर म्हणून काम करायचा. तो एका 'बॅड बॉय'चे जिवंत रूप होता; असा पुरुष ज्याला पाहूनच मनात विचार यावा की याने रात्रभर आपल्याला बेडवर झोडपावं.

"काय झालंय काजल ला?" मी थोडा शांत होत विचारलं.

"ती परत घरी येतेय," बाबा म्हणाले.

हा! यातही काही नवीन नव्हतो. काजल बरेच दिवस बाहेर होती, आणि आता बहुधा तिचे पैसे संपले असावेत. तिचं कपड्यांच्या दुकानातलं काम ठीक चाललं होतं, पण ती तिचे सगळे पैसे दिखावा करण्यात उडवायची.

"ती तुमच्यासोबत राहायला येतेय का? उत्तम! मी गेल्यावर ती माझी खोली घेऊ शकते."

जरी काजल एक आदर्श आई नसली, तरी ती माझ्या छोट्या भाच्याची नीट काळजी घ्यायची.

"नाही," बाबा पुढे म्हणाले. "तिला मुंबई शहरात एक नोकरी मिळाली आहे, आणि ती तिथे शिफ्ट होतेय."

ते ऐकताच माझ्या पोटात पुन्हा एकदा तोच भीतीचा गोळा आला आणि अख्या अंगात एक थंड लहर धावून गेली. ओहो, नाही, नाही, नाही...

"तिला राहण्यासाठी जागेची गरज असेल," बाबांचा आवाज मला दूरवरून आल्यासारखा वाटत होता, "म्हणून आम्हाला वाटतं की तुम्ही दोघांनी त्या अपार्टमेंटमध्ये एकत्र राहावं. निदान काही काळासाठी तरी."

फक! मी माझ्या स्वप्नाच्या इतका जवळ होतो! मला एकटं राहायला मिळणार म्हणून मी किती उत्सुक होतो. ठीक आहे, मी स्वार्थी विचार करत होतो. ते अपार्टमेंट जितकं माझं होतं तितकंच तिचंही होतं. आणि मी तसाही काही करू शकत नव्हतो. अनोळखी व्यक्तीसोबत राहण्यापेक्षा बहिणीसोबत राहणं कधीही चांगलंच होतं.

"ठीक आहे," मी नशिबाचा कौल स्वीकारत मान डोलावली.

"अजून एक गोष्ट आहे," आई मध्येच म्हणाली. "काजल आणि मेहुल लग्न करत आहेत."

काय?!!

"त्यांनी त्यांच्या नात्याला अजून एक संधी देण्याचं ठरवलंय," आई त्या दोघांच्या नेहमी तुटणाऱ्या आणि जुळणाऱ्या नात्याबद्दल सांगत होती. "आणि त्याला परदेशात राहण्यासाठी व्हिसा मिळवण्याचा सर्वात सोपा मार्ग म्हणजे लग्न करणे. त्यामुळे ते लवकरच कोर्ट मॅरेज करणार आहेत, कसलाही मोठा सोहळा न करता. आणि तो मुंबईला येतोय."

"म्हणजे याचा अर्थ..." मी अडखळत म्हणालो.

"याचा अर्थ तू मेहुल सोबतही तिथे एकत्र राहणार आहेस," बाबांनी शिक्कामोर्तब केलं.

बाबांचे ते शब्द ऐकताच मेहुल चे ते सगळे फोटो माझ्या डोळ्यांसमोर एका सेकंदात फ्लॅश झाले. समुद्राच्या किनाऱ्यावर शर्टशिवाय उभा असलेला मेहुल ... त्याची छाती इतकी मोठी आणि पिळदार होती की जणू त्याने स्वतःच इम्प्लांट्स लावले असावेत. त्याची ती चड्डी कंबरेच्या इतकी खाली घसरलेली असायची, की माझी नजर त्याच्या चकचकीत ॲब्सवरून थेट खालच्या पोटावर आणि व्ही-लाईनवर जाऊन थांबायची. मला त्या माणसाविषयी काहीच माहिती नव्हती—फक्त तो किती अतोनात मादक आहे एवढं सोडलं तर. त्याचे बीचचे फोटो बघून मी कितीदा रात्री हस्तमैथुन केलं होतं...

 

...आणि आता? आता आम्ही दोघं एकाच छताखाली, एकाच अपार्टमेंटमध्ये एकत्र राहणार होतो? विचार करूनच माझ्या चड्डीच्या आत लपलेला माझा लवडा थरथरू लागला होता.

क्रमशः