गुपितांचे अपार्टमेंट ६

 हरीश :

मुंबईतली पहिली दोन-तीन आठवडे गेल्यानंतर अखेर माझं कॉलेज सुरू झालं. अभ्यासाचा डोंगराएवढा व्याप माझ्यासाठी एक प्रकारे वरदानच ठरला, कारण त्यामुळे माझं माझ्या दाजींवरचं (मेहुल वरचं) वेड थोडं तरी बाजूला सारलं गेलं. मेहुल समोर असला की माझं लक्ष विचलित व्हायचं; एखाद्या इमल्या पिल्लासारखा मी त्याच्याकडे टक लावून बघत बसायचो. त्याचं ते पौरुषत्व, त्याच्या हालचालींनुसार फुगणारे त्याचे स्नायू... मी स्वतःला सावरण्याचा कितीही प्रयत्न केला, तरी तो मला घायाळ करायची एकही संधी सोडायचा नाही.

नुसतं बघून माझं समाधान होत नव्हतं; दर रात्री मी चोरून बाथरूममध्ये शिरायचो आणि दाजींनी त्या दिवशी वापरलेली 'बॉक्सर' चड्डी उचलायचो. ती माझ्या तोंडावर आणि लवड्यावर दाबून धरल्याशिवाय आणि कमोडमध्ये झडल्याशिवाय मला चैन पडायचं नाही. रोज मी स्वतःला बजावायचो की 'हे पुन्हा करायचं नाही', पण रात्री एखाद्या व्यसनी माणसासारखा मी पुन्हा त्याच ओढीला बळी पडायचो.

आता हा माझा रोजचा सरावच झाला होता. दाजी त्यांची चड्डी कोणाचीही पर्वा न करता बाथरूमच्या फरशीवर फेकून द्यायचे. मी ती नेमकी कशी पडली आहे याची नीट नोंद घ्यायचो, जेणेकरून ती पुन्हा तशीच ठेवता येईल. त्या चड्डीत मी माझं तोंड खुपसायचो, दाजींच्या त्या अंगाच्या वासाने मी कामांध व्हायचो. कधी कधी फक्त त्या वासानेच माझं पाणी सुटायचं, तर कधी ती चड्डी लवड्याला गुंडाळून मी शेवटच्या क्षणापर्यंत स्वतःला हलवायचो. ते सुख, तो अनुभव माझ्या आयुष्यातल्या आजवरच्या सर्वोत्तम चरमानंदांपैकी एक असायचा.

कधी कधी तर दाजींच्या विचारांमुळे झोपच लागायची नाही, मग मी दोन-दोन, तीन-तीनदा बाथरूममध्ये चकरा मारायचो. त्यांचा तो अवयव नेमका कसा असेल, याचे मी सविस्तर विचार करायचो. जरी ते घरात फक्त अंडरवेअरवर फिरत असल्यामुळे काहीच लपून राहायचं नाही, तरीही मला अजून जाणून घ्यायची ओढ असायची. त्याचा वरचा भाग, टोकाचा आकार, त्याच्या अंडकोषांची ठेवण... त्यांच्या चड्डीतल्या त्या मोठ्या फुगवट्यावरून अंदाज येतच होता की आत काहीतरी अवाढव्य आहे, पण माझ्या वेड्या मनाला प्रत्येक बारीकसारीक तपशील हवा होता.

माझ्या या फँटसीमध्ये भर पडायची ती म्हणजे दाजी आणि काजल च्या त्या न थांबणाऱ्या संभोगाच्या आवाजांमुळे. मी कधी कोणासोबत शरीरसंबंध ठेवले नव्हते, पण भिंतीच्या पलीकडे काय राडा सुरू असायचा, याचा अंदाज लावणं कठीण नव्हतं. खरं तर सख्ख्या बहिणीचा विचार करणं घाणेरडं होतं, पण माझं लक्ष काजल कडे नसायचंच. तिच्या ओरडण्यापेक्षा दाजींच्या त्या प्राण्यासारख्या घोगऱ्या ओरडण्याने मला जास्त चेव यायचा. त्यांच्या त्या आवाजावर मी स्वतःला चोळत बसायचो; माझ्या डोळ्यासमोर त्यांचा तो पिळदार, घामेजलेला देह आणि त्यांचे ते जोरदार धक्के असायचे.

त्यामुळे कॉलेज सुरू झाल्यावर आणि होमवर्क वाढल्यावर मला खरंच हायसं वाटलं. दादरहून साऊथ मुंबईला जाताना लोकलचा प्रवास आणि लायब्ररीत अभ्यास करणं यामुळे मला थोडी मोकळीक मिळाली. मी अभ्यासात लक्ष घालू लागलो, 'ए' ग्रेड मिळवण्यासाठी मेहनत करू लागलो. शेवटी मी इथे याचसाठी तर आलो होतो; माझ्या दाजींवर नजर ठेवायला नाही.

काही आठवड्यांनंतर मला बरं वाटू लागलं. अभ्यासाच्या नादात दाजींचे विचार दिवसातून फक्त दोन-तीनदाच यायचे. एका दुपारी मी घरी पोहोचलो, तर दाजी नेहमीप्रमाणे चड्डीवरच सोफ्यावर बसले होते आणि त्यांच्यासोबत अजून एक गडी टीव्ही बघत होता.

"अरे ये हरीश," दाजींनी हसून माझं स्वागत केलं. त्यांचं ते हसणं बघूनच माझ्या पोटात गोळा आला. "हा माझा दोस्त, विक्रम."

"काय म्हणतोयस?" विक्रमने हात उंचावून विचारलं. तो हुबेहूब दाजींसारखाच धिप्पाड होता. त्याचे विस्कटलेले काळे केस आणि चेहऱ्यावरची वाढलेली दाढी त्याच्या देखणेपणात भर घालत होती. त्याने घातलेल्या टी-शर्टमधून त्याचे अजस्र स्नायू बाहेर पडू पाहत होते. त्याच्या घट्ट जीन्समुळे त्याच्या मोठ्या मांड्यांची ठेवण स्पष्ट दिसत होती. त्याने पायात चप्पल किंवा मोजे घातले नव्हते; त्याचे ते मोठे, उघडे पाय समोरच्या टीपॉयवर विसावले होते. ते दोघं बिअर पीत आरामात टीव्ही बघत होते.

"मी किचनमध्ये बसून अभ्यास करतो," मी चाचरत म्हणालो.

मला त्यांच्याच खोलीत राहायचं होतं.

"ठीक आहे ना भावा," दाजी म्हणाले आणि पुन्हा टीव्हीवरच्या गाण्यांकडे वळले.

"त्या पोरीची फिगर बघ काय कडक आहे!" थोड्या वेळाने दाजींच्या तोंडून हे वाक्य बाहेर पडलं. मी लॅपटॉपवर काहीतरी शोधण्याचं नाटक करत होतो.

"ते ठीक आहे, पण त्या काळ्या केसावाल्या पोरीचा गांड बघ काय भारी आहे!" विक्रमने ही दाजींच्या सुरात सूर मिसळला.

"आईशप्पथ!" दाजींनी सुस्कारा सोडला.

हे दोघं माझ्या हायस्कूलमधल्या पोरांपेक्षाही भयंकर होते. टीव्हीवर येणाऱ्या प्रत्येक पोरीचे ते अगदी 'पोस्टमॉर्टम' करत होते. तितक्यात काजल कामावरून घरी आली.

"काय चाललंय मुलांनो?" काजल थकलेली दिसत असली तरी हसून विचारलं. दाजी लगेच सोफ्यावरून उठले आणि तिच्याकडे गेले. त्यांनी तिला कमरेत धरून स्वतःकडे ओढलं. पुन्हा तेच—दोघं एकमेकांच्या जिभा चोखू लागले, त्यांचे हात एकमेकांच्या अंगावर फिरू लागले.

विक्रम आणि मी, दोघंही त्यांच्याकडे बघत होतो. काही वेळाने मी मान वळवून लॅपटॉपकडे बघायचा प्रयत्न केला, आणि मला जाणवलं की विक्रम ची नजर माझ्यावरच खिळली होती. माझ्या हृदयाचे ठोके वाढले. दाजींचा हात काजल च्या छातीवर सरकला.

"कसा गेला ग तुझा दिवस?" दाजींनी कानात पुटपुटलं.

"छान," तिने मान तिरकी करत उत्तर दिलं, "पण मी पार थकून गेलेय."

"माझ्यासाठी पण थकली आहेस का?" दाजींच्या या मिश्किल प्रश्नावर काजल लाजून हसली.

"सॉरी," ती म्हणाली, "मला थोडा वेळ झोपायला हवंय, बाळा सोबत थोडा वेळ घालवेन."

"बरं, मग आम्ही तुला डिस्टर्ब नाही करत," दाजी म्हणाले. "आम्ही 'बॉईज नाईट आऊट'ला जातो. विक्रम , हरीश ... काय म्हणताय?"

मी थक्कच झालो. दाजी मला त्यांच्यासोबत बाहेर न्यायला विचारत होते? मला अचानक खूप टेन्शन आलं.

"मला चालेल," विक्रम बिअरचा शेवटचा घोट मारत म्हणाला.

"तुला काय वाटतं हरीश?" दाजींनी माझ्याकडे बघून विचारलं. "अभ्यास बाजूला ठेवून एका रात्रीसाठी आमच्यासोबत येणार का?"

माझ्या पोटात पुन्हा गोळा आला आणि हृदय जोरात धडधडू लागलं.

"काय विचार करतोयस हरीश? चल, आज आपण तिघं लोक मिळून बाहेर धूम ठोकूया. विक्रम, हरीश  आणि मी..." दाजींनी (मेहुल ) एकदम उत्साहात काजल च्या खांद्यावर हात ठेवत प्लॅन जाहीर केला.

माझ्या पोटात मात्र पाण्याचा गोळा आला. बाहेर जाणं एकवेळ ठीक होतं, पण 'बॉईज नाईट आऊट' म्हणजे तिथे बिअर-दारू आलीच. भारतातल्या एका मध्यमवर्गीय कुटुंबात वाढल्यामुळे माझ्यासाठी ही कल्पनाच प्रचंड हादरवून टाकणारी होती. आमच्याकडे थोरल्या पुरुषांसमोर, त्यातल्या त्यात स्वतःच्या दाजींसमोर दारू पिणं म्हणजे थेट पापाचार मानला जायचा. घरातल्या मोठ्यांचा आदर राखणं, त्यांच्यासमोर नजर खाली ठेवणं हे आमच्या संस्कारांत इतकं भिनलं होतं की, दाजींसोबत एकाच टेबलावर बसून ग्लास भिडवणं हा माझ्यासाठी थेट बंडखोरीसारखा प्रकार होता.

पण दाजींचा दृष्टिकोन पूर्णपणे वेगळा होता. ते ऑस्ट्रेलियात लहानाचे मोठे झाले होते. तिथे पाश्चात्त्य संस्कृतीत अशा गोष्टींकडे 'नात्यातली दरी' म्हणून नाही, तर 'मित्रांमधील मोकळेपणा' म्हणून बघितलं जायचं. तिथे जावई आणि मेहुणा एकत्र पबमध्ये जाऊन बिअर मारतात, याने आदर कमी होत नाही तर मैत्री वाढते, हा त्यांचा समज होता. संस्कृतीचा हा उघड फरक माझ्या डोक्यात सुन्न करणारी चक्रं फिरवत होता. मी पुरता अवघडलो होतो आणि माझ्या चेहऱ्यावरचे रंग उडालेले काजल ने अचूक टिपले.

काजल  हसली आणि तिने पुढे येत माझा हात हातात घेतला. तिचा तो स्पर्श कमालीचा आश्वासक होता. ती दाजींकडे बघत म्हणाली, "मेहुल , तू विक्रमसोबत हॉलमध्ये थांब, मी हरीश ला तयार होऊन यायला सांगते."

तिने मला खोलीत आणलं आणि दरवाजा हलकेच लोटला. मला वाटलं ती मला ओरडेल किंवा नकार देईल, पण तिने माझ्या खांद्यावर हात ठेवला. तिचा चेहरा एकदम शांत आणि समजूतदार होता.

"हरीश, काय झालं रे? एवढं दडपण का घेतोयस?" तिने अगदी हळुवार आवाजात विचारलं.

"काजल ... ते... दाजी बाहेर पिण्याबद्दल बोलत आहेत. मला खूप विचित्र वाटतंय ग. आपल्याकडे दाजींसमोर असं..." माझं वाक्य पूर्ण व्हायच्या आधीच तिने माझ्या हातावर हलकी थाप मारली.

"अरे वेड्या, मला माहीत आहे आपल्याकडे काय संस्कार आहेत. पण मेहुलचा वाढण्याचा काळ भारतात गेला नाहीये. त्याच्यासाठी हे खूप नॉर्मल आहे. तो तुला मानत नाही असं नाही, उलट त्याला तुझ्याशी मैत्री करायची आहे, तुला कम्फर्टेबल करायचं आहे." काजल ने माझी द्विधा मनःस्थिती पूर्णपणे ओळखून मला शांत केलं.

तिने पुढे होऊन माझे विस्कटलेले केस नीट केले आणि डोळ्यात बघून म्हणाली, "तू अजिबात टेन्शन घेऊ नकोस. तिथं गेल्यावर तुला प्यायचंच असेल असं काही नाही. तू फक्त कंपनी दे, कोल्ड्रिंक पी किंवा बिअर घ्यायची असेल तर एखादा घोट घे. स्वतःवर जबरदस्ती करू नकोस. आणि हो..." ती मिश्कीलपणे हसली, "...बाबांना यातलं काहीही कळणार नाही, हे माझं प्रॉमिस! मी त्यांना अजिबात सांगणार नाही. तू आता लहान नाहीस हरीश , आणि मुंबईत आल्यावर थोडं जग बघायला शिक. जा, दाजींसोबत एन्जॉय कर!"

काजलच्या या अफाट सपोर्टमुळे माझ्या छातीवरचा जड दगड एका झटक्यात उतरला. तिने ज्या पद्धतीने मला समजून घेतलं आणि बाबांच्या नावाने धीर दिला, त्याने माझ्यात एक वेगळाच आत्मविश्वास आला. दाजींसोबत जाण्याचा जो संकोच होता, तो आता कुठेतरी आदरयुक्त उत्सुकतेत बदलला होता. मी कपाटातून माझा सगळ्यात चांगला शर्ट बाहेर काढला आणि बाथरूमकडे निघालो.

 

बाथरूममध्ये मी तयार होत होतो. शर्ट काढून ठेवला होता, कारण फेस शेव्हिंग करताना भिजायचा विचार होता. आरशात स्वतःला बघितलं — पातळ शरीर, काहीच स्नायू नाहीत, फक्त हाडं आणि कातडी. मला स्वतःची लाज वाटत होती.

तेवढ्यात दार धाडकन उघडलं आणि दाजी अचानक बाथरूममध्ये घुसले.

"डोन्ट माईंड मी रे भावा," तो हसत म्हणाला. त्याचं हसणं इतकं नैसर्गिक होतं जणू काही काहीच गोष्ट नाहीये.

दाजी अचानक धाडकन बाथरूममध्ये घुसले आणि त्यांनी सरळ आपली अंडरवेअर खाली खेचली. माझं डोकं तिथल्या तिथे सुन्न झालं. माझ्या हातातील रेझर गालाजवळच थिजला.. ते  पूर्णपणे नग्न उभे होते. त्यांच्यात अनाई माझ्यात फक्त एक काच आणि दोन फूट अंतर होत.

 

'काय करतोयस हरीश, बाहेर पळ!' माझ्या मनाचा एक कोपरा ओरडून सांगत होता. ही आपली सख्खी बहीण काजल , हिचा नवरा आहे—आपला दाजी. हे पाप आहे, हा विचारही घाणेरडा आहे. पण माझ्या पायांना जणू तिथेच खिळे ठोकले गेले होते. माझा विवेक एका बाजूला कोलमडून पडत होता आणि माझी नग्न, आदिम वासना दुसऱ्या बाजूला उफाळून येत होती.

दाजींनी शॉवर सुरू केला आणि ते आरामात पाण्याच्या धारेखाली उभे राहिले. माझ्यापासून जेमतेम दीड-दोन फुटांच्या अंतरावर... पाशवी पौरुषत्वाचा एक अवाढव्य पुतळा नग्न उभा होता.

'नको बघू!' मी स्वतःला बजावलं, पण डोळे मानत नव्हते. त्यांनी मिटलेल्या डोळ्यांचा फायदा घेत मी चोरून त्यांच्या देहाचं मधासारखं सेवन करू लागलो. शॉवरचं कोमट पाणी त्यांच्या त्या पिळदार छातीवरून, कडक अ‍ॅब्सवरून घसरत खाली जात होतं. मी शेव्हिंग करत असल्याचं नाटक करत होतो, पण माझी नजर वारंवार दाजींकडे खेचली जात होती. गरम पाण्याचे थेंब त्याच्या शरीरावर पडताच तो डोळे मिटून उभा राहिला. पाणी त्याच्या विशाल छातीवरून वाहत होतं, त्याच्या निप्पलवरून, पोटावरून, बेंभीखाली... आणि थेट त्याच्या जाड, लांब, अर्धनग्न लंडावर.

 त्यांचे टॅटू असलेले दणकट हात जेव्हा डोक्यावर गेले, तेव्हा त्यांच्या काखेतल्या केसांवरून ओघळणारे पाण्याचे थेंब पाहून माझ्या तोंडातली लाळ तोंडांतच सुकली.  माझ्या अंगात एक अनाकलनीय गरम लहर धावून गेली. मनातल्या मनात मी स्वतःशीच संवाद साधत होतो—साला, काय चीज आहे हा माणूस! काजल किती नशीबवान आहे... हिच्या जागी जर मी असतो तर? जर दाजींचे हे दणकट हात माझ्या कमेरला विळखा घालत असते तर?

हा विचार मनात येताच माझ्या चड्डीतला लवडा वेदना होईल इतका ताठरला. माझ्या मनातला संकोच जळून खाक झाला होता, तिथे आता फक्त एकच सुप्त इच्छा उरली होती—त्या पिळदार देहाला एकदा घट्ट कवेत घेण्याची, त्याचा तो उग्र, पुरुषी घाम स्वतःच्या अंगाला पुसून घेण्याची.

माझी नजर अजून खाली घसरली. पाण्याचा प्रवाह थेट त्यांच्या त्या अवाढव्य, लवड्यावरून आणि मोठ्या अडांवरून खाली पडत होता. दाजींनी तो भाग पूर्ण शेव्ह केला होता. तो गुळगुळीत, काळाभोर आणि दगडासारखा जड अवयव तिथे लोंबकळत होता. पाण्याखाली तो हलकेच डुलत होता. माझा श्वास अडकला. पॉर्नमध्ये पाहिलेले सगळे लवडे लंगडे पडले होते; हा जिवंत, गरम मांसल तुकडा माझ्या डोळ्यांसमोर होता. मला तीव्र इच्छा झाली की पुढे व्हावं, आणि तो अवाढव्य दांडा माझ्या तोंडात घ्यावा किंवा माझ्या थरथरत्या हाताने तो घट्ट पकडून चोकून काढावा. त्यांच्या त्या अथांग पुरुषत्वाच्या ताकदीखाली स्वतःला पूर्णपणे झोकून द्यायची एक अगतिक ओढ मला सतावत होती. माझा स्वतःचा लंड पॅंटमध्ये पूर्ण कडक झाला होता. मला भीती वाटत होती की मेहुल ला दिसेल.

"तो बघेल तर काय होईल? मला वेडा समजेल? काजल ला सांगेल? पण... मी थांबू शकत नाही..."

"तू आधी कधी बिअर प्यायला आहेस का?" दाजींच्या त्या खणखणीत आवाजाने माझ्या विचारांची साखळी तुटली.

"नाही... कधीच नाही," मी कसाबसा कोरडी थुंकी गिळत म्हणालो. माझा आवाज कापत होता, पण ते स्वतःच्याच धुंदीत होते.

माझा थरथरा कापणारा हात गालावर रेझर फिरवत होता, आणि दाजींनी थेट माझ्यासमोरच आपल्या लवड्याभोवती शेव्हिंग क्रीम लावून रेझर फिरवायला सुरुवात केली. स्वतःच्या हाताने ते आपले आंड वर-खाली करत शेव्ह करत होते. त्यांच्या हाताच्या प्रत्येक हालचालीसोबत त्यांचा तो अवयव हलत होता. ते दृश्य इतकं मादक आणि तीव्र होतं की माझ्या डोळ्यांसमोर अंधारी आली. त्यांचा तो लवडा माझ्या अगदी डोळ्यांसमोर, माझ्या हाताच्या अंतरावर होता. त्या बंद, गरम, वाफेने भरलेल्या बाथरूममध्ये दाजींच्या अंगाचा तो घामाचा आणि साबणाचा गंध माझ्यात असा काही भिनला की मला जणू शुद्ध हरपल्यासारखं झालं. माझ्या लवड्यातून मदनरसाचा पाझर सुटला होता आणि तो अंडरवेअरच्या कापडाला चिकटला होता.

"विक्रमला जवळच एक पब माहिती आहे," ते जणू काही झालंच नाही अशा थाटात पुढे बोलू लागले, "तिथे कोणी आयडी कार्ड वगैरे विचारणार नाही."

दोन मिनिटं दाजी माझ्या समोर उभं राहून स्वतःचे अवयव शेव्ह करत होते आणि माझा हात मात्र थरथरत्या हाताने दाढी करत होता. नशीब माझं की मला कुठे कट लागला नाही. थोड्या वेळाने आम्ही आवरलं आणि बाहेर पडलो.

कसाबसा स्वतःच्या वासनेवर दगड ठेवून मी दाढी उरकली, पण माझं मन, माझा देह आणि माझी आत्मा तिथेच त्या नग्न दाजींच्या पायाशी गहाण पडली होती.

"या देशात प्यायचं वय २१ आहे यावर माझा विश्वासच बसत नाहीये," दाजींनी टेबलावर बिअरच्या तीन बाटल्या ठेवत म्हटलं. मी आयुष्यात कधी बिअरला स्पर्शही केला नव्हता, पण मी एकदम कूल असल्याचं नाटक केलं. विक्रम ने बाटलीतून मोठा घोट मारला आणि पुन्हा त्यांचा आवडता विषय सुरू झाला: मुली.

ते तिथल्या मुलींवर कमेंट्स करत होते आणि मी गप्प होतो. अचानक दाजी माझ्याकडे वळले आणि विचारलं, "तुला कोणी गर्लफ्रेंड आहे का हरीश ?"

मी पार गोंधळून गेलो.

"नाही, आमचं ब्रेकअप झालं," मी कसंही उत्तर दिलं. मला कळलंच नाही हे माझ्या तोंडातून कसं काय आलं. मी शांत व्हायचा प्रयत्न केला आणि बिअरने मला मदत केली. एकेका घोटानुसार तिची चव कमी कडू वाटू लागली. मला काहीतरी काम हवं होतं म्हणून मी ती पित राहिलो; मला भीती वाटत होती की मी काहीतरी अचरट बोलून स्वतःचं हसू करून घेईन.

नशीब असं की दाजी आणि विक्रम च सगळं बोलत होते. जसजशी रात्र वाढत गेली, तसा मी रिलॅक्स होत गेलो. त्यांच्यासारख्या दोन देखण्या माणसांसोबत बसून मी फक्त त्यांचं ऐकत होतो. मला तिथून उठावंसं वाटत नव्हतं, जरी माझ्या लघवीने जोर धरला होता. शेवटी जेव्हा विक्रम अजून बिअर आणायला काउंटरवर गेला, तेव्हा मला संधी मिळाली.

"मी जरा टॉयलेटला जाऊन येतो," असं म्हणून मी गर्दीतून मार्ग काढत बाहेर पडलो. बाथरूमचा दरवाजा उघडून समोरच्या 'युरिनल्स'कडे बघताना मला थोडी चक्कर आली. जरी तिथे कोणी नव्हतं, तरी मी एका कोपऱ्यातल्या स्टॉलमध्ये शिरलो आणि मोकळा झालो.

कदाचित ही माझ्या आयुष्यातली सगळ्यात मोठी लघवी असावी! एक मिनिटापेक्षा जास्त वेळ मी भिंतीला हात लावून लघवी करत होतो. मी पँटची चेन लावायलाच घेणार, तेवढ्यात कोणीतरी अडखळत बाथरूममध्ये आल्याचा आणि भिंतीवर आदळल्याचा आवाज आला.

मी दचकलो आणि तसाच लवडा हातात धरून उभा राहिलो. मला वाटलं कोणीतरी प्यायलेला माणूस असेल, पण मग लक्षात आलं... तिथे कोणीतरी 'मेकआऊट' करत होतं. मी क्षणभर स्तब्ध झालो, पण जेव्हा त्यांचे हुंकार ऐकू आले तेव्हा लक्षात आलं की ते दोघंही पुरुष होते!

'मी प्यायलोय की काय?!' मी विचार केला. हा तर काही गे-बार नव्हता. मग कदाचित मलाच भास होत असावेत. पण ते दोघं हळू हळू एकमेकांशी बोलत होते. मला भाषा कळत नव्हती, पण ते दोघंही मर्द होते हे नक्की!

माझा हात अजूनही लवड्यावरच होता आणि तो ताठ व्हायला लागला होता. मी डोळे मिटले आणि मघाशी बघितलेल्या त्या दृश्याला आठवलं—शॉवरमध्ये दाजींचं ते नग्न शरीर, त्यांच्या स्नायूवरून वाहणारं पाणी आणि माझ्यासमोर उभं राहून त्यांनी स्वतःचे अडं शेव्ह करणं. शेजारच्या त्या दोन पुरुषांच्या किस करण्याच्या आवाजाने माझ्या कामाग्नीत भर घातली. बघता बघता माझा लवडा दगडासारखा झाला. दाजींचा तो मोठा लवडा डोळ्यांसमोर आणून मी झपाट्याने हात चालवू लागलो, आणि शेवटी...

"उंम्म," जोरात ओरडू नये म्हणून मी माझे ओठ आवळून धरले आणि माझं पाणी सोडलं—अगदी तसंच जसं मी घरात दाजींच्या चड्डीचा वास घेत करायचो. मी अगदी शेवटचा थेंब संपेपर्यंत स्वतच्या लवड्याला दाबला. नशेत असताना आलेला हा पहिलाच अनुभव होता, आणि तो स्वर्गसुखासारखा होता! मी पँटची चेन लावली, फ्लश केला आणि बाहेर येण्यासाठी स्वतःला तयार केलं.

"अरे हरीश!" मी स्टॉलचा दरवाजा उघडला तर समोर विक्रम उभा होता.

मी फक्त हसलो. विक्रम आणि त्याच्यासोबत असलेला दुसरा माणूस एकमेकांना घासून उभे होते.

हात न धुताच मी तिथून घाईघाईने पळ काढला आणि पुन्हा माझ्या दाजींकडे जाऊन बसलो.

क्रमशः